Наконт маральных імпэратываў.

How shall a man judge what to do in such times?'

'As he ever has judged,' said Aragorn. 'Good and ill have not changed since yesteryear; nor are they one thing among Elves and Dwarves and another among Men. It is a man's part to discern them, as much in the Golden Wood as in his own house.'

— Як жа чалавеку ў такую часіну меркаваць, што рабіць?

— Як ён заўсёды меркаваў, — сказаў Арагорн. — Дабро і зло не зьмяніліся летась, і няма такога, каб сярод Эльфаў і Гномаў гэта было адно, а сярод Людзей — іншае. Адрозьніваць адно ад другога павінен сам чалавек, што ў Залатым лесе, што ў сябе дома".

Ну проста лепш ня скажаш!

Паводле парады сяброў (Натальля Базылевіч) паведамляю, што я жывы, адносна здаровы (са зрокам горш за ўсё) і ўжо даўно дома, дзе, як той казаў, і сьцены дапамагаюць (мне, праўда, жонка дапамагае шмат больш за сьцены ды й сын (Media Sectretary) нагой не смаркаецца). Так што пішыце, тэлефануйце. проста малецеся... 

"Когда обдумывал текст блога, снова зазвонил телефон. Оказалось журналист «Спорт-Экспресса». Задавал мне много всяких разных вопросов: «Что вы чувствуете, Как вам это удалось?». Пока мы общались, я чего-то так завелся, что даже упрекнул его пару раз. Он все сравнивал наш чемпионат с российской второй лигой. А я ему сказал, что они наши фамилии неправильно пишут, перед началом группового раунда раздали нашим соперникам по шесть очков. Надеюсь, он хотя бы знает, что БАТЭ - команда из Беларуси, а не из Белоруссии".

( Сёньня прачытаў пост Андраніка Антаняна і падзяляю яго думку аб тым, што... )

"А Ісус пайшоў на гару Аліўную, а раніцай зноў прыйшоў у храм, і ўвесь люд ішоў да Яго; Ён сеў і вучыў іх.
Тут кніжнікі і фарысэі прывялі да Яго жанчыну, засьпетую на блудзе, і, паставіўшы яе пасярэдзіне, сказалі Яму: Настаўнік! гэтую жанчыну засьпелі на блудзе; а Майсей у законе наказваў нам пабіваць такіх камянямі: Ты што скажаш?
Казалі ж гэта, выпрабоўваючы Яго, каб знайсьці што-небудзь і зьвінаваціць Яго, але Ісус, нахіліўшыся нізка, пісаў пальцам на зямлі, не зважаючы на іх.
Калі ж папыталіся ў Яго далей, Ён, схіліўшыся, сказаў ім: хто з вас бяз грэху, першы кінь у яе каменем. І зноў, нахіліўшыся нізка, пісаў на зямлі".

Апалягетыка стандартызаваная мяне ніколі ня брала за жывое. Ну, знойдуць археолягі каўчэг запавету ці зубную шчотку Галіяфа — ну і што з таго. Тэолягам адкажуць стаматолягі, рэлігіязнаўцы... "Сумна жыць на гэтым сьвеце, спадарства!" Матэматычна не даказваецца ні Бог, ні бязбожжа — да гэтага лёгка датумкаць яшчэ ў раньняй маладосьці ці нават у дзяцінстве. 

Інтэрвію Казуліна

— Вы расейскамоўны беларус. Якое ваша інтэгральнае бачаньне вырашэньня праблем беларускай мовы і зьвязанай з гэтым праблемы нацыянальнай самасьвядомасьці і разуменьня гісторыі роднай краіны? Ці будзеце Вы размаўляць па-беларуску?

— Вы ведаеце, я дзіця свайго часу. Вучыўся я ў спэцыялізаванай ангельскай школе. І ў мяне не было магчымасьці добра ведаць і размаўляць на роднай мове. Больш за тое, у ангельскай школе было восем гадзін, прысьвечаных менавіта ангельскай. На ангельскай вывучалі і гісторыю, і іншыя дысцыпліны. А роднай мове толькі ў апошнім клясе была прысьвечаная адна гадзіна на тыдзень. Таму зразумела, што я не мог валодаць гэтай мовай. І ў мяне не было магчымасьці размаўляць па-беларуску.

І гэта кажа дарослы чалавек? Прафэсар? У мяне адпадаюць апошнія пытаньні наконт Казуліна.

Адказ на пытаньне "Сп. Казулін, вось Вы разумны чалавек, але дзе ў свой час была Вашая грамадзянская пазыцыя па двух ганебных "рэфэрэндумах" 95-га і 96-га гадоў, па зьбіцьці дэпутатаў у тым жа 95-м? Няўжо Вы ня бачылі, якое вялікае зло ішло ад Лукашэнкі, але заставаліся ў яго камандзе як чалец ураду?" таксама жалю варты. І пагарды варты.

P.S. Поўнасьцю згодны з Дубаўцом:

"Ні ў якім разе нельга аддаваць голас за кандыдатаў, якія не валодаюць беларускай мовай. Па-першае, гэта сьведчыць пра іх агульны інтэлектуальны ўзровень, па-другое, – пра вартасьць іх патасных словаў пра Радзіму і патрыятызм..."

Віктар Ганчарэнка піша пра Мадрыд:

"Но поразило не столько их количество, сколько отсутствие элементарных знаний о нашей команде. Например, все с удивлением узнали, что дисквалифицированы и не смогут играть ведущие нападающие Близнюк и Родионов. За время этой поездки понял, что тамошнюю прессу интересуют только «Реал» и его победы. На предматчевой конференции меня спрашивали главным образом об этом. Старался быть дипломатом. Но переводчик не пересказывал и пяти процентов того, что я говорил. Потому ответы могли выглядеть скомканными".

Прынцып падбору перакладчыкаў для нашых футбольных камандаў застаецца вялікай таямніцай. Хто цікавіцца, напэўна памятае гісторыю, як перакладчыца на прэс-канфэрэнцыі пасьля гульні зь Італіяй уважліва выслухала італьянскага трэнэра і расьсьмяялася: "А я ўвогуле не разумею, што ён кажа".

Дыктары-інфарматары на нашых стадыёнах гавораць па-ангельску так, што разумеюць іх толькі яны самі (і тое таму, што ў іх паперка пад вачыма — на слых сябе б яны не зразумелі, бо гэта не ангельская мова ні зь якага боку).

А прафэсіяналы ж ёсьць! Тым больш, якія ў футболе "фішку рубяць". Але ў нас на прарыў ва ўсіх сфэрах чалавечай дзейнасьці ідуць кухаркі.

"Религиозность во мне была с детства, и притом довольно счастливая, то есть такая, какая рано начала во мне мирить веру с рассудком. Я думаю, что и тут многим обязан отцу. Матушка была тоже религиозна, но чисто церковным образом, — она читала дома акафисты и каждое первое число служила молебны и наблюдала, какие это имеет последствия в обстоятельствах жизни. Отец ей не мешал верить, как она хочет, но сам ездил в церковь редко и не исполнял никаких обрядов, кроме исповеди и святого причастия, о котором я, однако, знал, что он думал. Кажется, что он "творил сие в его (Христа) воспоминание". Ко всем прочим обрядам он относился с нетерпеливостью и, умирая, завещал "не служить по нему панихид". Вообще он не верил в адвокатуру ни живых, ни умерших и при желании матери ездить на поклонение чудотворным иконам и мощам относился ко всему этому пренебрежительно. Чудес не любил и разговоры о них считал пустыми и вредными, но подолгу маливался ночью перед греческого письма иконою Спаса Нерукотворенного и, гуляя, любил петь: "Помощник и покровитель" и "Волною морскою". Он несомненно был верующий и христианин, но если бы его взять поэкзаменовать по катехизису Филарета, то едва ли можно было его признать православным, и он, я думаю, этого бы не испугался и не стал бы оспаривать".
(Лесков. Автобиографическая заметка.)

( І наконт гэтага я вось што скажу... )

У мяне яе й не было. А калі нашы дзіўныя бальшавікі-дэмакраты-пралетарыяты пачынаюць папулярна тлумачыць, што не дае танцору танчыць балет "Чырвоны мак", хочацца тушыць сьвятло і зьліваць ваду. І рукі памыць з мылам, нават толькі закопіпэйсьціўшы, а не напісаўшы прозьвішча Калякі-Малякі. ( Які сказаў... )